Pogrążam się w niej każdego wieczoru, który jest mi dane spędzić w “rodzinnym domu”. Pokój trzy na cztery z nieszczelnym oknem i bez drzwi, które straciłem w wyniku chwilowego braku samokontroli. Siedzę na wysłużonym krześle, które wiecznie przypomina mi o swojej obecności dzięki skrzypiącym łączeniom. Siedzę i staram się okiełznać śmieciowy biznes, który we mnie siedzi. Przekopuję śmietnik w swojej głowie, graty walają się z kąta w kąt i wszystko jeszcze bardziej się miesza, a ja wciąż na tym tracę swój czas i wystrzępione już nerwy. Jakby Bracia Stach to zobaczyli to by się wystraszyli.

Cisza wokół mnie sprzyja hałasowi wewnątrz, więc staram się poratować dobrą nutą, ale i to nie zawsze  pomaga. Kusi dobre wino, które niedawno dostałem, ale raczej sam nie piję. Poza tym zmarnować dobry trunek w tak beznadziejnej chwili. Wrócę lepiej do śmieci, może wygrzebię coś przydatnego.

Nie mogę narzekać na dzieciństwo. W końcu żyję i chyba jestem całkiem normalny, choć czasem aspołeczny. Dziwnie się to wszystko zaczęło. Jako przypadkowe i nieślubne dziecko rolnika w separacji i wdówki z dwójką dzieci zawsze miałem problem ze zrozumieniem jakie jest moje miejsce w rodzinie. Na pewno jestem łącznikiem między dwoma zupełnie osobnymi rodzinami. Dodatkowo w czasie gdy moja matka przez cztery lata niańczyła nadzieje swojego życia, którą był strażak o wybuchowym nazwisku, ja mieszkałem z siostrami u przyszywanej babci i tak zyskałem kolejną rodzinę. Dziś za najbliższą rodzinę uważam siostry. W końcu to one mnie uratowały przed wspomnianą już nadzieją mojej matki. Myślało by się, że skoro ktoś ma tak odpowiedzialny zawód jak strażak to i na co dzień jest odpowiedzialnym człowiekiem, a tu takie rozczarowanie. Bohater… co leżał cały napierdolony z jajami do góry i przeglądający komiksy w Wampie, gdzie panie robiąc sobie dobrze kukurydzą mówiły “Uwielbiam warzywa”. Kiedyś go widziałem, nie poznał mnie i ja też bym go nie poznał gdyby nie ten cholerny głos, który tak często wypowiadał słowo “bękart” w moją stronę. Są ludzie i śmieci. Ten był na tyle dużym, że moje dwie siostry dały radę go wyrzucić z domu i później nawet jego najście z nożem nic nie dało. Śmieci lądują na śmietniku.

Trafiłem do szkoły. Pamiętam pierwszy dzień w białej polówce i granatowym sweterku, maszerowałem po luźnym parkiecie, na sali gimnastycznej S.P. nr 48. Trafiłem do klasy A jak aniołki ; ) W tej jednej szkole mówiono nam, że jesteśmy najgrzeczniejszą klasą. Uczyłem się jak mogłem najlepiej i rzeczywiście byłem w szkolnej czołówce. Wszystko szło dobrze do czasu, aż moje siostry zaczęły wychodzić za mąż i się wyprowadzać. Zostałem sam z matką. Dostałem własny pokój i tyle jeśli chodzi o plusy, bo wraz z wyprowadzką moich sióstr straciłem wzór postępowania, który wcześniej miałem na co dzień.  Kłamstwa, wagary, problemy z nauką. Nie piłem, bo wszystkie problemy w moich trzech rodzinach były przez alkohol. Nie ćpałem, bo to jeszcze większe gówno od alkoholu. Wracałem sam do domu późnym wieczorem, tylko po o by się przespać i wychodziłem tak wcześnie jak to było możliwe bo już wtedy miałem same niemiłe wspomnienia ze swoim mieszkaniem. Dzięki nauczycielom i siostrom wyszedłem jakoś na prostą w połowie gimnazjum. Dostałem się do jednego z najlepszych liceów w Łodzi i miało być pięknie. Miałem się wykształcić i zyskać status. I wiecie co? Nie przykładałem się. Nie lubiłem rano zwlec się z łóżka i nie lubiłem wracać do domu, w którym nigdy nie czekało mnie nic przyjemnego i nie myślcie, że przesadzam. Wyobrażacie sobie wymieniać z rodzicem jedynie dwa, trzy zdania dziennie, przez cały życie? Mówię szczerze: było i jest dziwnie. W LO znów wagarowałem i dopiero groźba wyrzucenia mnie ze szkoły stała się odpowiednią motywacją. Może bym jakoś dociągnął do końca tej szkoły, ale moja mam zachorowała i od nowa się zaczęło psuć mi życie. Mieszkałem u siostry. Nie chciałem chodzić do szkoły. Jeździłem na wizyty do Kochanówki i wierzcie mi, że moja mama to był pikuś w porównaniu z innymi pacjentami, których tam zobaczyłem. gdy mama wyzdrowiała rzuciłem dzienną szkołę, bo zobaczyłem inne sposoby na życie. Tydzień po swoich osiemnastych urodzinach mieszkałem już poza domem i myślałem, że złapałem Boga za nogi.

“Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, ale jeden przyświecał nam cel…”. Tak śpiewała nasza trójka późnymi wieczorami. Siedząc na starych meblach w tanio odremontowanym mieszkaniu, popijaliśmy Johny Walkera i czuliśmy się przy tym jak w niebie. Znacie swoją radość i satysfakcje jak dostaniecie dobrą ocenę po tygodniu nauki, zdacie prawo jazdy. Ja miałem mieć kobietę, dobrą pracę, mieszkanie i brak kontroli rodzicielskiej. Miałem mieć własne życie i to jeszcze przed dwudziestką. Pamiętam jak kupiliśmy pierwszą własną patelnie. Brzmi głupio, ale wiem, że będę to pamiętał do końca życia. To właśnie wtedy mi się jeszcze bardziej poprzewracało w głowie i poprzeczka moich wymagań w stosunku do życia podniosła się dużo wyżej. Niestety moje wyobrażenie o rzeczywistości okazało się po części błędne i tak zaliczyłem kolejną lekcje. Zacząłem coraz bardziej komplikować sobie życie co daję mi do dziś całkiem szeroki wachlarz doświadczeń. Pamiętam gdzie byłem rok temu i wiem gdzie jestem teraz. Wiem, że kluczowe będzie najbliższe pół roku. Pożyjemy zobaczymy.

Krążę tak po swojej głowie regularnie, kopiąc puszki i kartony, raz po raz roztrząsając to co już trochę wcześniej udało mi się ułożyć. Może kiedyś to przetworzę, albo zakopię gdzieś pod lasem z nadzieją, że już nigdy do tego wrócę. Na chwilą obecną tylko dalej to przerzucam.

Na koniec piosenka, która ostatnio nie daję mi spokoju. Teledysk zawiera sceny z filmu “Balanga”, który polecam miłośnikom polskiego kina lat 90′ ;)

Jestem mieszkańcem Łodzi więc nie mogło mnie tam zabraknąć :P

Około godziny 22 weszliśmy sześcioosobową grupą z ulicy Więckowskiego na ulicę Piotrkowską i udaliśmy się w stronę Placu Wolności. Już wtedy było całkiem ciasno, ale prawdziwa zabawa zaczęła się dopiero po minięciu Próchnika (i stojącego nieopodal trzydziestometrowego dźwigu - wypas :D). Około dwudziestu minut zajęło nam przedarcie się przez tłum tak by znaleźć się na torowisku na Placu Wolności, czyli niecałe 25 metrów od sceny. Mam to szczęście, że do niskich nie należę więc spokojnie mogłem obejrzeć całą imprezę oczywiście zapierając się przy tym nogami, by nie zostać wypchniętym przez innych ludzi.

Wszystko było ok. Była Pani Rodowicz, Pani Rabczewska, Pani Markowska wraz z ojcem, Blue Cafe i inni, których nie pamiętam tak dokładnie ; ) Niemniej nie chodzi mi o to by pisać o występach albo organizacji. Lepiej rzucić okiem na to co było nie do przewidzenia.

1. Podczas występu Patrycji Markowskiej, a dokładniej podczas jej duetu z ojcem Grzegorzem Markowskim na scenę wdarł się jakiś mężczyzna, zrobił zdjęcie artystom oraz później zaliczył podłogę biegając w kółko po frontowej wyspie. Ochrona wyprowadziła Pana po około trzydziestu sekundach.

2. Pan Prezydent Jerzy Kropiwnicki zaczął pozdrawiać mieszkańców innych miast i co mnie najbardziej zaskoczyło widzów TV Polonia, a później oczywiście TVP2. Trochę to było dziwne. Widać było, że stara się pokazać od luźnej strony, jednakże wciąż z aprobatą patrzę na ankiety mające na celu odwołanie Pana Prezydenta przed końcem kadencji.

3. Stałem wraz ze znajomymi prawie na wprost sceny. Jeżeli był tam ktoś jeszcze to zapewne zgodzi się ze mną, że transparent “Kocham Łódź” sygnowany logiem Manufaktury nie był mile widziany, bo skutecznie zasłaniał artystów.

4. Przypadł mi do gustu gość z dopiętym czerwonym irokezem na głowie, mieczem świetlnym i połówką w ręce. Bardzo się cieszył podczas ogłaszanie prośby o nie wnoszenie alkoholu w szklanych butelkach :P

Z placu wyszliśmy zaraz po zakończeniu pokazu sztucznych ogni. Rzeczywiście był bardzo okazały, ale nastawiłem się na trochę więcej wariacji. Ciężko powiedzieć, że wyszedłem, bo po części tłum mnie wyniósł - sprawdzałem czy mogę mieć obie stopy w górze i dalej się przemieszczać. Wynik testu - pozytywny - było nawet łatwiej niż z użyciem nóg, bo nikt mnie nie deptał : )

Podsumowując było naprawdę w porządku : ) Nie trafiłem na nikogo agresywnego. Nawet nie słyszałem, żeby ktoś bluźnił :P Z tego co słyszałem to koszt całej imprezy zmieścił się w granicach 4 milionów złotych z czego 75% dało TVP2. Jeden milion dał Urząd Miasta Łodzi czyli były to między innymi nasze podatki. W imprezie uczestniczyło podobno przeszło 250 tysięcy osób, więc wychodzi niecałe 4 złote od łebka :P Opłacało się chociażby za same sztuczne ognie ;)

Jest 2:51 i zaczynem pisać notkę. Piszę ją teraz ponieważ jest to zwyczajna pora, kiedy to zwyczajni ludzie w zwyczajnych łóżkach zwyczajnie starają się zasnąć i jak najbardziej zwyczajnie mogą zostać rozbudzeni przez niezwyczajnego współlokatora, który właśnie mnie wkurwia słuchając za ścianą jakiegoś pseudo-techno-trance-base’owego remixiora “Co się stało”. Pozdrwienia Żaba ; )

Gdy już byłem w stanie półsnu i nawet powtórne wieczorne czyszczenie uszu nie pomogło nie miałem wyjścia… musiałem zacząć myśleć. Zajęło mi trochę czasu zanim odnalazłem myśl przewodnią tego wieczoru pomiędzy warkotem lodówki, cholernego remixu słuchanego przez Żabę i własnym biciem serca. Moi drodzy…

Nie będzie złotej myśli. Były trzy, cztery opcje. Miała to być myśl łącząca słowo “piękno” ze słowem “burdel” ale się nie udało.  Nie widzę sensu trucia was swoją “złotą myślą”.

Jest 3:49 a ja kończę pisać. Wydaje się żałosne, że tak mało napisałem przez taki kawał czasu. Ale prawda jest taka, że 90% tego co napiszę znika, zanim zostanie opublikowane. Dlaczego? Bo jest o mnie. Bo jest o was. Bo jest o niczym i o wszystkim jednocześnie. Bo śmierdzi zuchwalstwem lub capi frajerstwem. Bo się z tym nie zgadzam, zaraz po tym jak to napiszę. Bo mnie do kogoś porównuje. Bo kogoś porównuje do mnie. Bo nie daje mi spokoju. Bo budzi we mnie wojnę. Bo zabija szare komórki. Bo marnuje prąd. Bo nie powinno istnieć. Bo tego nie rozumiem. Bo mam to gdzieś.

Czy czujecie tą głębie, którą właśnie stworzyłem? Jeśli nie, to straciliście czas. Jeśli tak to jebliście w dno.